de Zeeuwse Komedie

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Zeeuwse Komedie voorjaarsproductie 2017

"Sophie" van Roos Ouwehand


Op vrijdag 13 januari 2017 gaat de nieuwe najaarsproduktie ‘Sophie’in premiere.
Sophie is geschreven door Roos Ouwehand, een actrice en schrijfster. Dit is haar eerste toneeltekst.
Sophie is een fijnzinnig geschreven stuk vol humor en ontroering, waarin in alle eenvoud tastbaar wordt wat dat eigenlijk  is: een mensenleven.
We komen de slaapkamer van Sophie in haar ouderlijk huis niet uit. We maken de grote momenten in haar leven mee, juist in de kleine details en heel vaak hebben we het gevoel dat het over exact zulke gebeurtenissen in ons eigen leven gaat.
Sophie gaat over tijd: we zien in de eerste scene van het stuk een meisje van 8 en in de laatste scene een vrouw van 87.
Het gaat over onze relaties, onze gevoelens en gedachten, onze verlangens en teleurstellingen, over onze vreugde.
Sophie is een poëtisch portret van een gewone Nederlandse vrouw en tegelijkertijd een ontroerende aanmoediging om iets van ons leven te maken. Hier en nu.

Geregisseerd door Marieke van Dijk.

Speeldata in "De Piek" te Vlissingen:

Vrijdag 13 januari Premiere
Zaterdag 21 januari
Zondag 22 januari Matinee
Donderdag 26 januari (Besloten)
Zaterdag 4 februari
Zondag 5 februari Matinee
Donderdag 9 februari
Zaterdag 11 februari
Zondag 12 februari Matinee

Aanvang 19:30 uur - Matinee 14:30 uur, Entree € 10,-

Klik voor meer details.

Direct reserveren:

Speelruimte

In 2014 mocht ik een regie doen bij de Zeeuwse Komedie. En misschien was dat de reden dat ik uitgenodigd werd voor een gesprek over de toekomst van dit toneelgezelschap, september 2016. Want buiten  deze regie was ik eigenlijk niet zo direct betrokken bij de Komedie.  

Maar hoe dan ook: ik schuif  aan bij een clubje theatermakers (regisseurs,spelers, schrijvers), in de hoek van de Oude Markt,  om  te praten over – laten we maar zeggen -  de "identiteit" van de  Zeeuwse Komedie.
En vreemd is het niet dat dat gesprek gevoerd wordt, want de toekomst van de Komedie  is op dat moment allerminst duidelijk. De woningbouwvereniging Lescaut dreigt met gerechtelijke stappen, omdat de Komedie geen huur meer betaalt voor het Vestzak en bovendien: wat moet een gezelschap als het geen vaste speellocatie meer heeft ?
Er zijn dan al wel contacten met De Spoetnik, maar  of die relatie blijvend is, durft niemand te voorspellen.

Er worden vragen gesteld, suggesties gedaan en natuurlijk is er op het eind van de avond geen oplossing, maar de zoektocht is begonnen. Ook bij mij.   

Dus als ik bij het sluiten van de markt verneem, dat de huidige voorzitter van de Komedie, na 8 jaar dienst, binnenkort zal opstappen, begint er een bescheiden licht te gloren.

Ik heb, zoals al aangegeven,  de Komedie de laatste jaren niet van dichtbij gevolgd, maar in mijn laatste jaren in loondienst,  als programmeur theater in Podium ‘t Beest,  speelde de Komedie daar soms wel eens een voorstelling.
Maar merkwaardigerwijs gaat een sterkere herinnering van mij aan de Komedie terug naar de jaren’ 80 van de vorige eeuw, toen ik er nota bene zelf speelde.

Een eeuwigheid geleden dus. Nog op het Bellamypark. Ik weet het nog goed: elk jaar spannende, eigenwijze producties. En elk jaar gedoe, elk jaar wel een speler die er de brui aan geeft,  of een regisseur die het niet meer ziet zitten. En uiteindelijk altijd toch weer een spannende , eigenwijze productie.

Ik stel me kandidaat  voor het voorzitterschap van de Zeeuwse Komedie.
En ik hoor dat zich nog een tweede persoon heeft aangemeld. Een plezierige gedachte, want ik zie een waanzinnige strijd voor me, waarbij na een nek aan nek race het huidige bestuur toch voor mij kiest.
Helaas trekt mijn concurrent zich om persoonlijke redenen terug – en het bestuur draagt mij voor als voorzitter.   Moeten ze wel ? Bij gebrek aan beter ? Ik hoop van niet.

Uit mijn zeer vroege jeugd herinner ik mij van theater slechts het overhoren van mijn vader.
Hij speelde in een amateurgezelschap van de scheepswerf RDM. Hij had altijd moeite om zijn rol te leren, ik moest dus de andere rollen opdreunen. ‘t Vervelende was dat mijn vader altijd buitengewoon kleine rollen had !
Mijn interesse werd pas echt gewekt door de werkweken in Amsterdam, als begeleider van de leerlingen van het Goese Lyceum. We kregen een rondleiding in de Stadsschouwburg, woonden repetities bij van het Werktheater, we zagen vreemde voorstellingen in de Brakke Grond. Andersoortig toneel dat dat van mijn vader: dit lag dichter bij de spelers, dichter ook bij het publiek.

Daarna volgde dus de Komedie, toen een 8-tal jaren jeugdtheater bij DoDD, gevolgd door mijn  mooiste baan, bij het voormalige Zeeuws Steunpunt: het opsporen, beoordelen en organiseren  van oorstellingen (toneel/dans/muziek/poppenspel) voor het Zeeuwse onderwijs.
Het voorlaatste traject bestond uit de programmering van theater in Podium ’t Beest en de laatste stap was de betrokkenheid bij Theaterloods-B,  opgericht in 2011. Een  klein Zeeuws
gezelschap dat producties ontwikkelde voor leerlingen van het voortgezet onderwijs. Voor Theaterloods-B schreef  ik een aantal stukken, die ik veelal ook regisseerde.  

En nu – is de cirkel weer rond ? – zit ik weer bij de Komedie, waar we zo snel als mogelijk alle gedoe achter ons moeten laten, zodat we kunnen gaan doen waar we voor bestaan: spelen.  
En wat mij betreft niet alleen in mooi uitgelichte producties, maar ook  met kleine voorstellingen in niet voor de hand liggende ruimtes. Met geroutineerde spelers, maar ook met
starters.  Met de grote voorstellingen die 10 keer draaien, maar ook met intieme producties die misschien 3 keer opgevoerd worden.

Spelen. Niet meer. Niet minder.  

Marieke van Dijk is met de medewerkers van “Sophie” al begonnen.

We hebben – zoals toen - geen geld, we hebben – vanaf vandaag - geen vast theater,  maar we hebben – zoals altijd  – nog steeds het vermogen om onszelf versteld te doen staan.
Onszelf. En ons publiek.

Tot gauw. Tot op de speelplek.

Rens Schot

 
 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu